Czarnobylska modlitwa

,,26 kwietnia 1986 roku o godzinie pierwszej minut dwadziescia trzy piecdziesiat osiem sekund seria wybuchów obrócila w ruine reaktor i czwarty blok energetyczny elektrowni atomowej w polozonym niedaleko granicy bialoruskiej Czarnobylu. Awaria czarnobylska byla najpotezniejsza z katastrof technologicznych XX wieku". Dwadziescia lat pózniej Swietlana Aleksijewicz wrócila do Czarnobyla. Rozmawiala z ludzmi, dla których ten dzien byl koncem swiata, którzy zyc nie powinni, ale przezyli i zyja, bo zyc trzeba. A oni opowiedzieli jej o tym, co wydarzylo sie wtedy, i o tym, co jest tam dzis. O ponad dwóch milionach Bialorusinów, których zapomniano przesiedlic poza strefe skazona, o dzieciach bez wlosów, o zwierzetach o smutnych oczach, które zamieszkaly w porzuconych domach, o dziwnych stworach, które pojawily sie w rzekach i lasach. I o tym, ze mimo wszystko ludzie chca byc szczesliwi. Podobnie jak w ksiazce o radzieckich zolnierkach wybitna bialoruska dziennikarka stawia nas wobec bezlitosnej prawdy. To ksiazka o apokalipsie, która nastapila pewnej kwietniowej nocy tuz za nasza wschodnia granica. ,,Aleksijewicz jest mistrzynia w opisywaniu historii Zwiazku Radzieckiego. Tym razem pisze nie tylko o Czarnobylu, ale takze pasjonujaco opowiada o ostatnich dekadach ZSRR. Historie uklada z narracji ludzi, którzy w Czarnobylu toczyli smiertelna walke i mieli pozostac anonimowi. Aleksijewicz upomina sie o nich i daje swiadectwo o jednej z ostatnich wojen ZSRR: wojnie z atomem, nad którym radzieccy inzynierowie stracili kontrole i który mógl zabic setki tysiecy ludzi w Europie." Malgorzata Nocun ,,Przez kilkanascie lat znakomita reporterka Swietlana Aleksijewicz dokumentowala losy ludzi i zwierzat zyjacych na ziemi skazonej po wybuchu elektrowni jadrowej w Czarnobylu. Stworzyla do glebi wstrzasajacy obraz nie tylko samej tragedii (która najbardziej dotknela Bialorus), lecz takze istoty zwanej homo sovieticus: bezgranicznie oddanej panstwu i lekcewazacej siebie; bardziej przerazonej mozliwa reakcja zwierzchnika niz promieniowaniem jadrowym; bezlitosnie wykorzystywanej przez moloch wladzy i bezgranicznie wobec niej bezradnej. Jest to tez ksiazka o ogromnej milosci: milosci mezów i zon, ale tez milosci czlowieka do ziemi, na której sie urodzil. Ta ksiazka to mistrzowsko skonstruowany pomnik ofiarom Czarnobyla; pomnik, przed którym powinien poklonic sie kazdy z nas." Krystyna Kurczab-Redlich